١- بند یک بنا به دلایلی که به خودمان مربوط است حذف شد...
2-دیروز دارم با آقای پسر خاله از ارمنستان چت می کنم. میگه مردم نگرانن اینجا. من: واسه چی؟ پسرخاله: واسه اینکه میگن کاش تو دوره ا ن ت خ ا ب ات بعدی هم باز (ا ح م د ی ن ژ ا د) موفق بشه و در بیاد!
من: !!!!!
3-به طرز خیلی فجیعی چند وقتیه سگ شدم. اساسی پاچه میگیرم. در واقع بیشتر پاچه ی خودمو. خودخوری میکنم. غصه میخورم. واسه چی و واسه کی نمیدونم. فقط میدونم باید یه جایی برم دور از هر کی که می شناسم. دوست دارم یکی دو ماهی تنها زندگی کنم و این غیر ممکنه!
کرم گیپسی گینک چند روزه افتاده به جونم و مدام گیپسی یا تو گوشمه یا در حین کار با کامپیوتر میذارم و با غصه هام می رقصم! میخوام غر بزنم. لطفاً کسی بهم کاری نداشته باشه. میخوام فریاد بزنم. میخوام گریه کنم اونقدر که چشمام بشه کاسه ی خون و اشکم خشک بشه. و شبها تا خوووووب گریه نکنم از خواب خبری نیست. خستم از این آینده ی مجهولی که نمیدونم چی میخواد بشه. مثل سگ پشیمونم و به خودم لعن و نفرین می فرستم که چرا رفتم دانشگاه که حالا واسه ی ترم آخرش احساس ناتوانی بکنم و یه جورایی تصمیم بگیرم که بیخیالش بشم. همونطور که تصمیم گرفتم یه ترم مرخصی بگیرم!
نشستم روی مبل. میز جلومه و سرم پائینه. دارم به تیکه های پازل با سر درگمی نگاه می کنم. نمیدونم چی توی این تیکه های جدا و از هم پاشیده می بینم که یهو یاد خودم می افتم و پرتم میکنه به گذشته ام! بی اختیار اشکم سرازیر میشه! چند قطره از اشکام می ریزه رو تیکه های پازل و نگران از اینکه مبادا این تیکه ها خیس بشن سرمو میارم بالا و تکیه میدم به پشت مبل. یاد کرده ها و نکرده هام می افتم و همینجور اشکام میریزه. یاد اتفاقات اخیر زندگیم می افتم و گریه ام شدید تر میشه. دلم میخواست یه قسمتهایی از زندگیم پاک میشد. یه دکمه! اگه مثل آرشیو همین بلاگ یه دکمه بود تا پاکشون میکرد خیلی راحت تر می تونستم با خودم و زندگیم کنار بیام. نمیدونم چه مرگمه. فقط می دونم خستم. پدر خوب. مادر خوب. همه چیز خوب ولیییییی یه چیزی اینجا می لنگه! خوب میدونم که چرا جدیداً اینطوری شدم و هر یکی دو هفته چند روزی دپرس میشم خفن تا!!!می دونم ولی نمیخوام به روی خودم بیارم!!!
4-بارون بود. دلم خواست برم بیرون. هوا هم که قربونش برم یهو اون روی خودشو نشون داده و تا مغز استخون آدم رو می نماید! شال و کلاه کردم و راه افتادم. خیلی کم پیش میاد تنها برم بیرون. اما ایندفعه واقعا میخواستم خودمو پیدا کنم. شاید کف کوچه و خیابونا یه چیزی از خودم پیدا کنم! شاید تو چهره ی آدما! شاید تو همین نم نمای بارون. یقه پالتوم رو آوردم بالا. شالم روی سرم یه جورایی شل و وله و گردنم در معرض باد قرار گرفته. دستام تو جیبای پالتومه.سرم پائینه و دارم تند تند واسه خودم راه میرم. یقین دارم شاید 50-60% اونایی که از کنارشون رد شدم با خودشون فکر کردن که من یه قرار مهم دارم که دیرم شده!!! آره!با خودم قرار داشتم. اما بازم دیر رسیدم به قرار و خودمو ندیدم! همچنان نمیدونم چه مرگمه! همچنان دارم راه میرم و توی اعماق تَهِ تفکراتم جفتک میندازم! از پشت دستی میخوره به شو نه ام. بر میگردم. با دیدن چهره ی آشنا لبخند میزنم و از درون به خودم میگم باز نشد که تنها باشی. میگه: سلام. میگم: سلام چطوری؟
میگه: از احوالپرسیه شما خوبیم. تو چطوری؟ میگم:.... چیزی نمیگم. یه لبخند تحویلش میدم و شونه هام رو میندازم بالا. یعنی نمیدونم!
میگه: معلومه خوب نیستی! بازم شونه هام رو میندازم بالا و لبخند میزنم.
میگه: نامزدت چطوره؟! من چشمهام چهارتا میشه. میگم: نامزد؟!!
میگه: آره شنیدم نامزد کردی! می خندم خیلی سرد. یک لحظه چشمام رو می بندم و یه نفس عمیق می کشم و میگم: شنیدن کی بوَد مانند دیدن؟! شایعه بوده!
میگه: جداً؟ میگم: شک داری؟
میگه: نه ولی خب از منبع موثقی این خبر رو شنیدم فکر می کردم درسته! همچنان با لبخند جوابشو میدم هر چند که از درون داغ شدم. هر چند که یاد گذشته ی نه چندان دورم می افتم و باز به خودم می پیچم... میگم: هر موقع منو تو لباس عروسی هم دیدی باور نکن ازدواج کردم.
میخنده و میگه: چرا؟!! میگم: چون من یه جورایی خرم!
همچنان می خنده و میگه: هنوز مثل قبلاً اینقدر در مورد خودت صادق حرف میزنی. میگم : به هر حال خیالت رو راحت کنم. چون من ممکنه تا روی تخت خوابم با شوهرم برم و همونجا یه چیزی ذهنم رو اذیت کنه و همونجا بهم بزنم همه چیزو. مثل همین تابستون... حرف رو میخورم. منتظر بقیه ی حرفمه!
میگه: تابستون چی؟ دیدی خبری بوده ناقلا! میگم: به قول خودت بوده. تو باور نکن حتی اگه تو لباس سفید باشم!!!! سریع خداحافظی میکنم. چون دارم عذاب می کشم از موضوع صحبتمون. خب اینم رفت جزو کسانی که من واسه یه مدت میشم علامت سوال توی ذهنش!!! من نخواستم به روی خودم بیارم چه مرگمه. ولی اون به روم آورد!!!!!
پی نوشتمان می لولد1: یه آدم بد قول منو گذاشته سرکار! مثلاً میخواستیم بریم استخر ولی امرزو و فردا کردنش منو اذیت میکنه! تقصیری هم نداره چون شاغله! کسی نیست با من بیاد بریم استخر؟ بلیط هم بنده دارم با تخفیف! کسی نیست؟!! (البته فقط با خانوما بودم!!!!)
پی نوشتمان می لولد2: پس از جون کندن های من و شیما بلاخره این هم به سر انجام رسید. تبریــــــک!
پی نوشتمان همچنان می لولد3: چند روزیست از کار و زندگی افتادیم منو شیما. یه سریال آمریکایی و سراسر هیجان بنام
PRISON BREAK رو داریم می بینیم. اینو قبلاً گویا mbc
هم داده. به هر حال هر کی ندیده حتماً ببینه. بسیــــار زیباست. من زیاد عادت به فیلم دیدن ندارم ولی این چیزیست ماورای (سه ریال!!!) های خودمان.
